بخل ، راهی بسوی جهنم ( نوشتاری ) استاد محمد شجاعی

انفاق ؛ اولین قدم انسان، برای شباهت به الله ( نوشتاری ) استاد محمد شجاعی
15 بهمن 1395
داستانهای شگفت انگیز از صدقه و فواید آن (قسمت اول ) ( نوشتاری ) نویسنده : معصومه بیگم آزرمی
6 اسفند 1395

بخل ، راهی بسوی جهنم
بهترین نوع انفاق، انفاق به اعضای خانواده و خویشاوندان است. خداوند در قرآن کریم می فرمایند:اگر شما قصد انفاق دارید (یعنی میخواهید مازاد مالتان را بعنوان هدیه و کمک به کسی بدهید.) از خانواده خود شروع کنید و باز هم فرمودند:ابتدا مادر بعد پدر و بعد خواهر و بعد برادر و بعد از آن همسر و فرزندان و بعد همسایه و اقوام دورتر و غریبه ها.
فرد باید بهترین نوع خرج کردن و آسان گرفتن در هزینه ها را نسبت به خانواده خود در نظر بگیرد.
در رابطه با موضوع انفاق و برکتی که از این راه وارد زندگی افراد می شود، یک قاعده کلی وجود دارد که در روایات به نام “قاعده عوض” (یعنی جایگزین شدن ، جبران شدن) معروف است.
احادیث زیادی هم در این رابطه ذکر شده و تضمین کرده اند که خداوند بعنوان قانون لایتغیر در نظام خلقتش این را قرار داده است که اگر کسی به خلق خدا خدمتی کند ، چه مادی و چه معنوی ؛ مطمئنا خداوند تبارک و تعالی چند برابر این خدمت را به او باز خواهد گرداند، مضاف بر اینکه ثواب آخرتی هم نصیب این شخص خواهد شد.
شخص بخیل کسی است که خرج نمی کند و همیشه در ترس و اضطراب از دست دادن مالش به سر می برد. او نسبت به خرج کردن و مقوله روزی و برکت هم بدبین است. و راه روزی و برکت را هم به روی خود و هم به روی دیگران می بندد.
خداوند میفرماید: من زمانی به بنده ام برکت خواهم داد که توانایی این را داشته باشد که از مالش بخوبی استفاده کند، به خانواده اش در خرج کردن سخت نگیرد و آنها را در فشار ، زحمت و محرومیت نگه ندارد. این خود شامل لطف خداوند خواهد شد.
از وظایف بسیار مهم و واجب اسلام این است که انسان به افرادی غیر از اعضای خانواده خود انفاق کند ، و به فکر دیگران هم باشد. و اساسا کسی که به فکر انسان های دیگر و هم نوعانش نباشد راهی بسوی بهشت و نجات نخواهد داشت.
قرآن کریم در تعریف از شخص مؤمن می فرماید:
والذین هم فی اموالهم حق معلوم لسائل و المحروم
مومنین کسانی هستند که در اموالشان حد معینی را قرار داده اند برای افرادی که نیازمند و محروم هستند.
دراصل باید گفت که مسأله انفاق در سبد اقتصادی شخص مؤمن وجود دارد، نه اینکه تصادفا کسی از او درخواست کمک کند، و مؤمن به داد او رسد.
بلکه مؤمن خود را موظف می داند که در ماه مقداری از درآمد خود را به این مسأله اختصاص دهد و شخص مؤمن به دلیل اینکه به خداوند اعتماد دارد و نسبت به خدا خوشبین است؛ اصلا به این مسأله فکر نمی کند که در صورت انفاق و کمک از مالش کم می شود. بلکه یقین دارد که در صورت کمک و انفاق به دیگران خداوند جایگزینی مادی و یا معنوی برایش در نظر می گیرد.
امیر المؤمنین (ع) می فرمایند:
من ایقضه بالعوض، جاء بالعطیه
کسی که یقین داشته باشد که حتما خدا برای مالی که پرداخت کرده ، مال بهتر و بیشتری به او خواهد داد، در عطا کردن بهتر عمل می کند. (یعنی رغبت بیشتری برای کمک به دیگران دارد. )
جلسه ۳۸ «مهارتهای زندگی » ، مورخ ۸۶/۷/۱۴ استاد محمد شجاعی
منبع : http://www.montazeranmonji.ir

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

14 + شش =